BEN SENİ DEĞİL YEĞEN SEN KENDİNİ ESİR ETTİN BİRŞEY YAPMADIM BEN! BEN SADECE GÖZLERİNDEKİ SEVDAYI GÖRDÜM VE ÇEKTİM KENDİMİ GERİYE ÇÜNKÜ SEVDA TEK BAŞINA YAŞANIR YEĞEN SEVDA TEK BAŞINA YAŞANIR….

GÖRMEDİN Mİ BENİ SENİ KATTIM SEVDAMA YANILDIM ŞAŞIRDIM YANLIŞ YAPTIM… SONRADA SENİ SUÇUMA ORTAK ETTİM… ŞİMDİ YEĞEN SÖYLE BAKAIM BEN BİLE SENİ KENDİME ORTAK EDERKEN SEN NASIL ETMEZSİN BENİ YANLIŞLARINA. O YÜZDEN YEĞEN SEN TEK YAŞA TEK BAŞINA YAŞA Kİ SEVDANI SONRA BENİ KENDİNE ORTAK ETMEYESİN…

HAA YANLIŞ ANLAMA BAK BEN SENİ SEVDA KONUSUNDA UYARMIŞTIM HATTA SENLE FATİHİ İKİNİZİ BİRDEN UYARMIŞTIM… BEN UYARIRIM YEĞEN BEN Bİ ADIM SONRASINI GÖRÜR UYARIRIM GERİSİNE KARIŞMAM KARIŞAMAM…

BU SEVDA YEĞEN BAŞKA BİŞİ DEĞİL. BEN KENDİM SAHİP ÇIKAMAZKEN KENDİ SEVDAMA NASIL AYNINDA DURURUM SENİNN…
SEN BENİ TERK ETTİN YEĞEN BEN SENİ DEĞİL! İYİ DÜŞÜN YEĞEN İYİ DÜŞÜN…

Bize çok uzun gibi gelen dünya hayatı aslında çok kısadır. Zaman su misali akıp gitmekte ve öncelikle bize bahşedilmiş olan bedenimiz, içinde yaşadığımız toplum ve kainat sürekli değişmektedir. Tüm bu değişim süreçleri içerisinde bize düşen görev ise yaradan tarafından yazılmış olan kader yolculuğumuzun yol ayrımlarında cüz-i de olsa payımıza düşen irademizle isteklerimiz doğrultusunda bilinçli seçimler yapmaktır. Madem bizim yapacağımız tek şey seçim yapmak o zaman niye yaratıldık ki gibi bir soruyla karşı karşıya geliriz.

    Neden yaratıldık ki sorusunu sorduğumuzda cevap bulabileceğimiz tek merci gönül makamımızdır. Yaradılış gayemizin bir imtihan olduğu ve tecrübe ettiğimiz her şeyin bizi hakikat meclisine götürecek birer sınav olduğu cevabını alamıyorsak durum karmakarışık bir hal alır. Kainatın kurallarına ters düşer ve yaşamı kendimize zindan ederiz. Eğer böyle bir kaosa sürüklenmek istemiyor yaşamı daha anlamlı kılmak istiyorsak başımıza gelen her olayda bir hayır görmeli ve bu hayrın ne olduğunu keşfetmek zorundayız. İçinde bulunduğumuz durum ne olursa olsun eğer bu şekilde yaklaşırsak tüm bu seçimlerimizi kuracağımız gelecek adına birer mihenk taşı olarak kullanabiliriz. Eğer yaşama böylesi bir pencereden bakabilirsek kişisel gelişimimizi tam anlamıyla tamamlamış ve insan-ı kâmil mertebesine ulaşmış oluruz. Eğer tam aksi bir yönde hareket eder ve yaşadığımız tüm sıkıntıları gereksiz tesadüfler olarak algılarsak yaşadıklarımız sürekli tekrar etmeye devam eder.

    Söylemiş olduğumuz gibi tecrübe ettiğimiz her olayı bir imtihan mantığında yorumlamalı ve bir sonraki mertebeye daha güçlü olarak geçmeliyiz. Yapabileceğimiz en doğru şey şu anda hayatımıza odaklanmak ve içinden çıkılması zor olarak adlandırdığımız durumlara yoğunlaşıp doğru adımlar atmaktır. Çözüm ne geçmişte ne de gelecektedir. Çözüm şimdi ve şu andadır.

Aklımızdan çıkarmamalıyız ki dünya hayatı bir imtihan yeridir ve bu imtihanları geçmek için sabır ve şükür kanatlarımızı güçlendirmeli düşürülmüş olduğumuz esfel-i safilin çukurundan kanatlanarak uçmalıyız. Bu kanatlarımızı güçlendirmek içinse kendimize şu soruları sormalı ve makul cevaplar aramalıyız.

Tecrübe ettiğimiz tüm olaylarda;

    Vicdanımızın sesine yeterince yoğunlaşıp onun o sessiz çığlıklarını tam olarak duyabiliyor muyuz?

    Yaşadıklarımıza sadece sınırlı paradigmalarımızdan mı yoksa farklı pencerelerden mi bakıyoruz?

    Kendi düşüncelerimiz ve içimizden gelen ses birbiriyle uyuşuyor mu?

    Başımıza gelen her sıkıntılı olaydan dersler çıkarıp bu olumsuzluğu olumlu bir fırsata dönüştürebiliyor muyuz?

    İç sesimize ya da kendimize güvenebiliyor muyuz?

    Bulduğumuz çözümlere gerçekten inanıyor muyuz?

    Kendimize ve çevremizdekilere karşı yeterince şefkatli miyiz?

En fazla tecrübeli insan en fazla hata yapan insandır. Bunun için tecrübelerimizin farkında olup, onlardan gerekli dersleri çıkarabiliyor muyuz?

Öncelikle kendimizden başlayarak daha sonrasında diğer insanları, hayvanları, bitkiler ve bütün canlıları gerçekten seviyor muyuz?

Eğer bu sorulara verdiğimiz yanıtlar olumluysa unutmamaıyız ki başaramayacağımız hiçbir şey yoktur.

Rabbim ayaklarımızı sırat-i müstakimde sabit kılsın ve bizi Salih kullarıyla karşılaştırsın inşallah…

             Dua ile…..

Zor Adam

Su ise hep altta kalmanın ezikliğiyle karşılık vermiş;

“Her zaman ki gibi hep üste çıkmanın bir yolunu buluyorsun ve beni ikna ediyorsun.

Halbuki her karşılaşmamızda kendimden emin olarak başlıyorum ama sonra sana hak veriyorum ve de boynumu büküp altta kalıyorum. Ardından da sen benden üstünsün o yüzden boynum kıldan ince demiş.

Yağ bu tevazu yüklü cümleyi duyunca mum gibi erimiş kalmış ve benim ki bir üstünlük değil aslında benim fıtratım bu demiş. Eğer ki varlık hep doğru bir şekilde yaşarsa ve sahip olduğu şeylerle yetinmesini öğrenip bunlarla tatmin olursa mutlaka galip gelir demiş.

Ama her hakikati baş ucunda tutabilecek cesaret de sadece sende var. Ben hiçbir zaman senin kadar berrak, senin kadar alçak gönüllü, senin kadar müşfik bir varlık tanımadım. Aslında üstünlük sende yoksa benim üstünlüğüm yok demiş.

Bu cümleleri duyan su hemen saygıyla eğilmiş ve yağı bir çırpıda başına taç etmiş. O günden sonra yağ ve su ne zaman aynı ortamlarda karşı karşıya gelse su saygısından dolayı eğilir, yağ ise onu herhangi bir şey kirletmesin diye usulca üzerini kapatır olmuş.

Zor Adam

yare bir harf yazmak koca bir mecmua yazmaktır aşıkların edebinde….
ey yar sana seni seviyorum diyebilmek ne bitmez bir kaynak bir düşünsene ?

Filed under: VECİZELER ]]> http://tarikince.org/2011/08/18/odamdaki-vecizeler/feed/ 0 Tarık İnce http://tarikince.org/2011/08/18/katreye-sitem/ http://tarikince.org/2011/08/18/katreye-sitem/#comments Thu, 18 Aug 2011 02:50:51 +0000 Tarık İnce http://tarikince.org/?p=951 Continue reading →]]> Ah güzel katre ah!
Dedim ben sana
gel gir sedef çiçeği gibi açmış yüreğime
sonra bir inci olursun dedim ama
olmadı
demek ki nasip değilmiş
en zor filizlenecek olan sessizlik sedefini seçtin
hadi bakalım hayırlısı
sen inci olda
varsın bizim yüreğimiz boş kalsın…

Muğlâk kararsız şaşkın bir duruş bu
hemen tanırım gözlerinden
iyi olur katrem iyi olur
az kaldı sen yeter ki sabret

Ya tuzluydum acıydım sana göre ya da çok kabarıktı dalgalarım.

Ne oldu yani şimdi
küçücük bir derede boğulmak daha mı iyi
kendi gölgende yok olup erimek daha mı güzel?

Hayat sorular ve bu sorulara verilen cevaplarla bir anlam bulur. Öyle değil mi? Tabi ki bu sadece hayatı düşünmek için zaman ayıran insanlar için böyledir desek ayıp mı olur yoksa? Haddimizi mi aşmış oluruz ya da? Aman kim ne derse desin, hani o meşhur hikâyedeki gibi o küçük kartal yavrusu,  tavuğun sözüne kulak vermiş olsa şimdi o kadar yüksekten uçamazdı zaten, değil mi? Ne olurdu o kartala biliyor musunuz; onca ıkınıp sıkılmasına rağmen bir tavuk gibi yumurtlayamayacağını eninde sonunda fark edip intihar ederdi. Neyse konumuzu dağıtmayalım. Henüz fallik dönemimize (3-6 yaş) girip konuşmaya başlar başlamaz bize sorulan ilk soru “annemizi mi yoksa babamızı mı daha çok sevdiğimiz” sorusudur. Eğer bu soruya makul bir cevap verebilirsek ne ala, fakat genelde biz büyüklerimizden daha uyanık çıkarız ve her ikisini de çok sevdiğimizi söyleriz. Bu durum onlara bazen mutluluk verir bazen de ne yazık ki onları şaşırtır. Şaşırtır çünkü büyükler çocukların hep kendilerini daha çok sevmesi gerektiğini düşünür. Bu düşünce akımı çocuklar büyüdükçe kendini daha baskın bir şekilde hissettirmeye başlar ve zavallı çocuklar iki arada bir derede kalır. Lakin bu dere öyle köylerdeki gibi minik bir su akıntısı değildir. Bu öyle bir deredir ki yaşam boyu aşılamayan engin bir okyanus olabilir. Çocuk ilkokula başlar ve şu kocaman soru cümlesiyle tek taraflı (komensalist) bir çe(ilişkiye) girer. Bu ilişki kommensalisttir çünkü bu sorunun cevabı, düşünebilme melekesinin tam kıvamına gelmesiyle oluşur dolayısıyla da akıl kurcalamaktan başka bir işe yaramaz ve de çocuklar hiçbir zaman bu soruya cevap veremezler. Hatta birlikte yaşadığımız 20-50 yaş arası yetişkin çocuklar bile buna cevap vermek için hala daha çok ama çok erken olduğunu düşünürler. İyi ama bu soru o kadar zor bir soru değil ki, diye düşünenler için söylenecek söz yok. Helal olsun sizlere ki bu sorunun cevabını bulmuşsunuz. Ama, fakat, lakin tanınmış bir şirkette müdür olmak, ünlü bir yazar, çizer, şarkıcı, türkücü ya da öğretmen olmak, çöpçü, öğrenci, doktor ya da mühendis olmak, özelliklede 657ye tabi sırtını devlete yaslamış kimsenin tatlısına tuzlusuna karışmayan bir memur olmak demek bu soruya cevap vermek değildir.

“Güzel döktürmüşsün kardeşim de sen ne düşünüyorsun bu sorunun cevabı hakkında” diye bir fısıltı işitiyor gibiyim. Evet, aslında birçoğumuzun düşündüğü gibi cevap çok basittir. Ne olacağımıza karar verebilmemizin en etkili ve en kısa yolu ne olmayacağımıza karar verebilmektir. Ancak bu durum ömrümüzün yaklaşık yarısına tekâmül eder. İyide arkadaşım hani senin önermen en kısa yoldu? Ömrümüzün yarısı demek ne demek biliyor musun? Bu soruların cevabı da çok basit; ömür dediğimiz ne ki; Ömer Hayyam ne güzel anlatıyor;

Ömür dediğin ne ki? Bir lahza..
İşte geldik gidiyoruz.
Beka dilersen;
Sendeki herşeyi O’na sat!
Asıl Sahibi’ne..

Bir lahza işte. Madem ömür üstadın dediği gibi göz açıp kapayıncaya kadar geçecek kısa bir zaman dilimi?  OLMAK için o anın yarısını feda etmek buna değmez mi? Madem değer diyorsunuz, yapılacak tek şey kalıyor geriye; kolları sıvayıp aklımıza gelen her şeyi denemek. Zaten denemek olmak için uğraşmak değil midir? İskender Pala böyle demiyor muydu? Denemeliyiz, yanılmalıyız, incinmeli, kırılmalı, hayal kırıklığı yaşamalı, tükenmek üzere olmalı, mecalsiz kalmalı ama yinede yeni bir şey denemeliyiz. Simit satmalı, ayakkabı boyamalı, selpak satmalı, muavinlik, şoförlük yapmalı, temizlikçi olmalı, müdür, muhasebeci, öğretmen, vali, müsteşar, okutman, profesör olmalı ama en önemlisi bir öğrenci olmalı ve her şeyi deneyip yanılmalıyız. Denemeli, yanılmalı, yanlışı görmeli, analiz etmeli, sentezlemeli ve değerlendirmeliyiz. Bu yaşam buna değer ve zaten yaşam bunun için her şeye değer…

Zor Adam

05.10.2010

Bir kurgudan ibaret olan düşlerim,
hayatımı ele geçiriyor sanki…
Hani o eşsiz uçurumun kenarındayım belki,
ha düştüm ha düşeceğim gözlerine…

Zor Adam

Çalışmamış olmanın verdiği o güzelim duygularla tatlı bir telaş yaşıyor yüreğim. Kendimden geçmiş olacağım ki Osmanlı saraylarındaki Harem ağalarının sesini andıran cırtlak bir sesle kendime geliyorum. Kulaklarımı çınlatan bu ses hiç tanıdık gelmiyor bana. Usulca kafamı kaldırıp bakıyorum. 30 yaşlarında kısa boylu tatlı bir bayan ilişiyor gözlerime. Avaz avaz bağırıyor bu çiçeği burnunda güzel okutmanımız. Meğerki ders hocamız gözetmen olarak bu güzel insanı tayin etmiş. O da doğal olarak otorite sağlamaya çalışıyor galiba diye düşünüyorum.

Henüz sınava 15 dakika olmasına karşın “Çocuklar ben sınavı başlattım, hizaya girin, adam olun, efendi olun “ diye çığırıyor okutman hocamız. Bu durum hiç hoşumuza gitmiyor aslında. Üç beş ay sonra öğretmen olacak olan bizlere bu şekilde muamele edilmesi incitiyor yüreklerimizi. Yinede hoş görmek istiyoruz bu toy öğretmenimizi. Heyecandan bu şekilde davranıyordur diye geçiriyoruz içimizden. Aslında ayağa kalkıp “ öğretmenim lütfen bize bu şekilde davranmayın, bizler kocaman insanlarız” diyesimiz geliyor ama hocamızı incitmemek, motivasyonu bozmamak adına susmayı yeğliyoruz. Biz susuyoruz ama genç öğretmenimiz biz sustukça bizleri haremlik cariye sanıyo galiba ki geldikçe geliyor üzerimize…

Ön sıralardan bir arkadaş “ hocam etmeyin, biz kocaman insanlarız, niye bu şekilde davranıyorsunuz ki” diye müdahale ediyor yeni okutman olmuş öğretmenimize. Biraz olsun yüreğimiz soğuyor ama okutman hocamız durmuyor ki yerinde. Sınıfın ortasına geçip “o cümleyi kim kurdu” diyor tuhaf bir tavırla. İşte tam bu sırada atıyor benim atmayasıca sigortalarım… Oturduğum yerden çıkışıyorum bende;

-          Arkadaşımız doğru söylüyor öğretmenim, biz küçük çocuklar değiliz ki, ne hakla bize bu şekilde davranıyorsunuz, diyorum ve ardından söylememem gereken ama söylemek zorunda olduğum şu cümleler dökülüyor 26 yıldır sahip çıkamadığım dilimden; “Hocam ne diye artistlik yapıyorsunuz ki?

Hocamız kendisine yakışır bir tavırla “Peki arkadaşım şu anda senin yaptığın şey ne?” diye soruyor bana. Ne oluyorsa işte bu anda oluyor. Aslında böylesine bir büyüklük beklemiyorum karşımdaki insandan ama artık okun yaydan çıktığını düşünüyorum ve geri adım atmıyorum. Geri adım atmıyorum çünkü ben Osmanlı Sarayında büyümüş asil bir devşirme de değilim, haremde karnı doyurulan bir cariye de değilim. Açtım mı bayramlık ağzımı söyleyeceklerimi söylerim.

-          Evet hocam benim yaptığımda artistlik biliyorum ama benim bulunduğum yerde bir artist olacaksa o da benim diyorum ukala bir tavırla.

Ya öyle mi diyor okutman hocamız. Evet öyle diye karşılık veriyorum ve susuyorum. Biliyorum ki çünkü bu saniyeden sonrası beni de alçaltır okutman hocamızı da…

Sevdiğim…

Böyle çabuk büyümezdim belki de.

Belkiler olmazdı hayatıma

Acabayla biten cümlelere küsmüştüm zaten

Ama ile bölünmezdi düşüncelerim

Oysaki çoooook’lu şiirler yazmazdım

Bu sabah yeniden başlayacağım sözünü unutmazdım

Yaprak misali savrulurdum hoyratçasına

Bir yosun gibi bağlanmazdım hiçbir şeye

Akışıyla boğuşmazdım hayatın…

Yinede

Yinede iyi ki varsın

Seni en çokta şair yanımı hayata döndürdüğün için seviyorum

Sızlayan bir yanı olmalı insanın

Ürkmeli bir şeylerden

Eyvallah demeli

Bükmeli boynunu

Aman diyebilmeli

Sesizleşebilmeli herkese karşı

Biriktirmeli içinde ki sözcükleri

En son cümleyi anlamlı kılmalı

En çok ta kaybedecek bir şeyleri olmalı insanın

Uğruna dik durabileceği

Savaşabileceği

Düşebileceği

Kalkabileceği

Ağlayabileceği

Gülebileceği bir şeyi olmalı insanın

En çok ta niye seviyorum seni biliyor musun?

Tüm bu karmaşalığı yaşattığın için…

Zor Adam…